Od jakiegoś czasu, gdy myślę o meczach BBTSu Bielsko-Biała, przed moimi oczami rysuje się słowo – spektakl. I owszem, w tym sezonie bielscy siatkarze grają spektakularnie, ale nie to miałem na myśli. Chodzi o publiczność, szerzej zwaną widownią, która sprawia wrażenie jakby podpisała swojego rodzaju pakt o nie agresji, w tym wypadku o nie kibicowaniu.

Cały mecz siedzą i obserwują, broń Boże się odezwać. Nie krzyknę, przecież jeszcze ten borok z szóstką na koszulce ze stremowania gotów nie trafić w piłkę przy zagrywce. Ależ moi najdrożsi widzowie krzyczcie! Dopingujcie! Skaczcie jeśli trzeba, o to przecież chodzi. Popatrzcie uważnie na zawodników, oni sami się o to proszą. A jeżeli takowy zawodnik się przestraszy i nie trafi w piłkę, to będziecie mieli wymówkę, że sam chciał, to niech ma. Żeby nie być do końca niesprawiedliwym, przyznaję – mamy zawodowy doping. Są na meczach bębny, trąbki, śpiewy, a i nawet flagi się zdarzają. Lecz przestrzegam, jak tak dalej pójdzie, to ta garstka zapaleńców będzie zmuszona wystąpić o świadczenia zdrowotne i dodatek za pracę w szkodliwych warunkach. Już starożytni wodzowie wiedzieli, że najlepszą motywacją takiego szeregowego jest wrzeszczenie po nim w celu podniesienia poziomu adrenaliny. Wtedy ten straceniec nie będzie ani chwili się zastanawiał nad sensem rozkazu i bezpieczeństwem swoim na polu bitwy. A jeżeli ta argumentacja nie przemawia, to nadmienię, że podniesienie adrenaliny współmiernie działa z jeszcze jedną stroną organizmu. Czym dokładnie to już sami musicie dociec. Dlatego dla ogólnego dobra, mojego, ich, waszego oraz zawodnika z numerem szóstym, krzyczcie! Śpiewajcie! Skaczcie! Róbcie hałas! Kolejny mecz już niebawem, liczę na was jak Platforma na poparcie.